خانه / فوریت های پزشکی / تاریخ فوریت پزشکی -HOME

تاریخ فوریت پزشکی -HOME

فوریت های پزشکی
فوریت های پزشکی

مروری بر نظام ارایه دهنده خدمات فوریت های پزشکی

تاریخ فوریت پزشکی EMS :

 به عنوان تکنسین فوریت های پزشکی شما به جمع افرادی می پیوندید که از سالها پیش مراقبت پزشکی را به انسانهای دیگر ارایه می دادند. در جنگ ها با استفاده ابتدایی از وسایل نقلیه آمبولانس های داوطلب سازماندهی می شدند وبه کشورهای دوردست می رفتند تا از زخمی ها در جنگ جهانی اول مراقبت کنند

متاسفانه مراقبت اورژانسی آسیب دیدگان و بیماران در خانه تا این سطح پیشرفتی نداشته است. تا اوایل دهه ۱۹۶۰خدمات آمبولانس اورژانس و مراقبت از بیماران اورژانسی در سرتاسر ایالات متحده خیلی با هم متفاوت بود. در بعضی جاها مراقبت توسط گروههای کاملا تعلیم یافته کمکهای اولیه پیشرفته ارایه می شد که آمبولانسهای مدرن و تجهیز شده در اختیار داشتند. در تعداد معدودی مناطق شهری مراقبت توسط خدمات آمبولانس مستقر در بیمارستان ارائه می شد که از انترن ها و پزشکان تازه کار استفاده می شد. در بسیاری جاها مراقبت اورژانسی و سرویس آمبولانس فقط توسط اداره کفن و دفن ارائه می شد که از یک نعش کش که می توانست تبدیل به حامل برانکار شود و مثل آمبولانس عمل کند استفاده می کردند. در بعضی جاها پلیس یا اداره آتش نشانی از یک واگن استیشن استفاده می کرد که یک برانکار و یک کیف کمکهای اولیه را حمل می کرد. در بیشتر موارد در هر دوی این وسایل نقلیه یک راننده و یک امدادگر بود که تا حدودی آموزش کمکهای اولیه دیده بودند. در نواحی معدودی که یک آمبولانس تجاری برای انتقال بیماران در دسترس بود معمولا به صورت مشابه دارای همین پرسنل بودند و در اصل به عنوان وسیله ای برای انتقال بیمار به بیمارستان استفاده می شدند.

بسیاری از کشورها هیچ فعالیت رسمی برای مراقبت اورژانس پیش بیمارستانی یا انتقال بیماران انجام نداده بودند . کمک های اولیه به اشخاص زخمی توسط پلیس یا پرسنل آتش نشانی در صحنه داده می شد و یک پلیس یا ماشین آتش نشانی آنها را به بیمارستان منتقل می کرد .به صورت مرسوم بیماران با بیماری های حاد توسط بستگان یا همسایه ها به بیمارستان منتقل می شدند و پزشک خانواده یا پزشک کشیک بیمارستان او را ویزیت وارزیابی می کرد وسپس متخصص و نیروهای اتاق عمل موردنیاز رافرامی خواندند.

 

به عنوان تکنسین فوریت های پزشکی به جمع افرادی خواهید پیوست که از سالها پیش مراقبتهای پزشکی اورژانسی را به سایر انسانها ارایه می دادند.

 

بجز در مراکز شهری بزرگ بیشتر بیمارستانها بخش های اورژانس امروزی با پرسنل آموزش دیده که امروزه وجود دارند نداشتند.

منشا سیستم فوریت های پزشکی امروزی در سال ۱۹۹۶ با انتشار گزارش (معلولیت و مرگ غیر منتظره ) شروع شد:

-بیماری جامعه مدرن که مورد بی توجهی قرار گرفته-

این گزارش که با همکاری انجمن تحقیقات ملی انجام شد به مردم و مسیولان نقصان شدید مراقبت های اورژانس پیش بیمارستانی و انتقال را در بسیاری ازنواحی نشان داد.

تعدادی ازموارد توصیه شده دراین گزارش :

توسعه دوره های آموزشی در زمینه مراقبت اورژانس پیش بیمارستانی وانتقال برای پرسنل آتش نشانی پلیس گروه نجات و پرسنل آمبولانس .

تهیه کتاب های درسی معتبر و ابزار کمک آموزشی برای این دوره ها

تهیه دستور العمل هایی توسط اورژانس کشور برای طراحی آمبولانس ها و تجهیزاتی که حمل میکنند .

تهیه و انتخاب شیوه کار کلی و ضوابط ارایه خدمات ویژگی های آمبولانس و چگونگی نظارت بر پرسنل آمبولانس در کشور

انتخاب مسئولی در منطقه برای تهیه وسایل مناسب و مورد نیاز در آمبولانس جهت ارائه مراقبت اورژانس پیش بیمارستانی وانتقال

تاسیس بخشهای اورژانس در بیمارستان ها با حضور پزشک پرستار و دیگر پرسنل که تجهیزات لازم برای احیا ‌و ارایه مراقبتهای فوری به آسیب دیدگان و بیماران را دارا باشد .

سرانجام منابع مالی و برنامه هایی برای گسترش ارایه خدمات اورژانس پیش بیمارستانی ایجاد شد .

 

در ابتدای دهه ۱۹۷۰ DOT اولین برنامه درسی استاندارد ملی را تهیه و انتشار داد که به عنوان دستورالعمل هایی برای تربیت تکنسین های فوریت های پزشکی استفاده می شد . برای حمایت از دوره آموزش تکنسین فوریت های پزشکی آکادمی جراحان ارتوپد آمریکا اولین کتاب درسی تکنسین فوریت های پزشکی را در سال ۱۹۷۱ تحت عنوان -مراقبت اورژانسی وانتقال بیماران و مجروحین- تهیه ومنتشر کرد . کتاب درسی که میخوانید ویرایش هشتم این کتاب است. دردهه ۱۹۷۰ به دنبال دستورالعمل های توصیه شده هر استان قوانین لازم مربوط به خود را تدوین کرد و سیستم فوریت های پزشکی در سراسر امریکا گسترش یافت. در طول همین دوره تخصص طب اورژانس به عنوان یک تخصص پزشکی مشخص مطرح شد و بخشهای اورژانس بیمارستان ها با حضور این پزشکان متخصص برای مراقبت از بیماران اورژانس استاندارد شدند .

در اواخر دهه۱۹۷۰ و اوایل ۱۹۸۰ DOT یک برنامه درسی استاندارد ملی توصیه شده برای تربیت پارامدیک ها تهیه کرد و قسمتی از دوره آموزش را برای تربیت تکنسین های فوریت های پزشکی در نظر گرفت

تاسال۱۹۸۰ EMS در سراسر کشور بر پایه دو اصل زیر تشکیل شد :

تصویب قانونی که بر اساس آن مسئولین هر شهر یا ناحیه موظف شدند که خدمات اورژانس پیش بیمارستانی و انتقال صحیح بیماران را در سراسر حوزه خود ارایه دهند.

ایجاد استانداردهای مشخص و منظم برای تربیت پرسنل آمبولانس و تجهیزاتی که در هر آمبولانس لازم است .

این دو اصل تضمین می کرد که بدون در نظر گرفتن جایی که فرد مجروح یا واقعا بیمار می شود به او مراقبت اورژانسی مناسب و به موقع ارایه و به بیمارستان منتقل شود. طی دهه ۱۹۸۵ بسیاری از مناطق برنامه درسی استاندارد ملی تکنسین فوریت های پزشکی را با اضافه کردن سطوح بالاتر آموزش ارتقا دادند که این افراد میتوانستند مراقبتهای حمایتی پیشرفته را ارایه دهند . آموزش تکنسین فوریت های پزشکی پارامدیک و ALS در سالهای اخیر از رشد ثابتی برخوردار بوده است. بعلاوه با تحول در آموزش و تکنولوژی تکنسین های فوریت های پزشکی پایه و متوسط اکنون میتوانند بسیاری از مهارت های مراقبتهای حمایتی پیشرفته را اجرا کنند که قبلا فقط توسط تکنسین فوریت های پزشکی پارامدیک اجرا می شد .

روشی که سیستم های خدمات فوریت های پزشکی عمل میکنند بسته به منطقه جغرافیایی و جمعیتی که به آنها خدمات می رسانند فرق میکند.  با این وجود بدون در نظرگرفتن ناحیه ارزیابی سیستم های خدمات فوریت های پزشکی بر اساس ۱۰ معیار زیرانجام می شود :

نظم و خط مشی

مدیریت منابع

منابع انسانی و آموزشی

سیستم وتجهیزات انتقال

تسهیلات حمایتی و پزشکی

سیستم ارتباطات

اطلاعات مردم و آموزش عمومی

پزشک ارتباطات

سیستم تروما و توسعه آن

ارزیابی

 

سطوح آموزش

ارائه مراقبت و انجام کمک های اولیه برای بیماران توسط مردم عادی

با گسترش EMS و آگاهی از نیاز بیشتر به مراقبت های اورژانس میلیونها نفر از افراد عادی جامعه دوره های آموزش BLS/CPR را گذرانده اند . علاوه بر CPR بسیاری از این افراد دوره های آموزشی کوتاه مدت کمک های اولیه پایه شامل کنترل خونریزی و سایر مهارتهای سادهموردنیازجهت ارایه فوری مراقبتهای اورژانسی را آموخته اند.

این دوره های آموزشی طوری طراحی می شوند که معلم ها پرستاران کودک کارمندان ادارات و سایرین بتوانند مراقبت های اورژانسی لازم را در محل کار دقایقی قبل از رسیدن تکنسین فوریتهای پزشکی یا دیگر امدادگران به صحنه انجام دهند .

بعلاوه بسیاری افراد مثل آنهایی که مسوول اردوهای گروهی و تورهای مسافرتی می باشند یا افرادی که در مکان هایی مشغول به کار می باشند که دسترسی به خدمات فوریتهای پزشکی به علت دوری مسافت ممکن است با تاخیر همراه باشد تحت آموزش کمکهای اولیه پیشرفته قرار می گیرند . این دوره آموزشی شامل یادگیری مراقبت های حمایتی پایه وسایر مراقبتهای مورد نیاز و آماده سازی بیمار تارسیدن تکنسین ها و امدادگران می باشد .

 

امدادگران

بعلت اینکه نمیتوان حضور شخصی که آموزش های لازم را دیده ومیتواند مراقبتهای حمایتی پایه و سایر مراقبت های فوری را انجام دهد در صحنه تضمین کرد سیستم EMS گروهی دارد به نام امدادگر که از مامورین نیروی انتظامی ‌آتش نشانان محافظان پارک های جنگلی ‌یا دیگر ناجیان سازمان یافته تشکیل میشود که این گروه اغلب قبل از آمبولانس و تکنسین های فوریت های پزشکی به صحنه می رسند.

 

 DOT یک برنامه درسی برای امدادگران تنظیم کرده که به این افراد آموزش های لازم را ارایه می دهد تا مراقبت فوری را شروع کنند و سپس به تکنسین های فوریت های پزشکی در ادامه مراقبت کمک کنند . در این دوره آموزشی چگونگی ارایه مراقبت های حمایتی پایه و سایر اقدامات ضروری با تجهیزات اندک آموزش داده میشود . این دوره همچنین دانشجویان را با سایر روشها تجهیزات و تکنیکهای آماده سازی بیمار که تکنسین ها از آنها استفاده می کنند آشنا می سازد تا امدادگران در صورت نیاز بتوانند به تکنسین ها کمک کنند .

همانطور که یک امدادگر باید مراقبت های لازم را تا حد توان به بیمار ارایه دهد. باید مراقب باشد که مراقبت های فراتر از محدوده آموزش خود را انجام ندهد .

یکی از جدی ترین خطرات برای بیمار انتقال نادرست بیمار از داخل وسیله نقلیه یا صحنه تصادف است که منجر به فلج های دایم و سایر آسیب ها میشود که بعلت اعمالی با نیت خیر ولی ناآگاهانه و بالقوه خطرناک صورت میگیرد .

 

محدوده عملکرد امدادگران ارایه مراقبت های حمایتی پایه است. امدادگران میتوانند مراقبتهای حمایتی پایه را قبل از رسیدن آمبولانس برای کمک به بیمار یا مجروح ارایه دهند. اقداماتی چون تنفس مصنوعی ماساژ قلبی و کنترل خونریزی همه کارهایی هستند که میتوانند بدون تجهیزات یا با تجهیزات کم انجام شوند.

تکنسین فوریت های پزشکی پایه

دوره آموزشی تکنسین فوریت های پزشکی پایه احتیاج به برنامه درسی حداقل ۱۱۰ ساعته دارد و شامل دانش و مهارت های مورد نیازی میشود که برای ارائه مراقبت اورژانسی اولیه در صحنه لازم است. این دوره مثل زیر بنایی برای دانش و مهارت بیشتر در آموزش پیشرفته تکنسین اورژانس پایه است . در ورود به صحنه ‌شما و تکنسین دیگر که با آمبولانس آمده اید باید مسئولیت کمک و مراقبت بیمار را بعهده بگیرید و پس از آماده سازی مناسب بیمار را به بخش اورژانس انتقال دهید . با گسترش و پیشرفت برنامه درسی استاندارد ملی تکنسین فوریتهای پزشکی پایه مهارتهایی در سطح مراقبتهای حمایتی پیشرفته نیز به تکنسین های پایه آموزش داده شد . این مهارتها شامل دفیبریلاسیون خارجی اتوماتیک ‌استفاده از وسایل کمکی برای باز کردن راه هوایی کمک به بیماران در استفاده از داروهای تجویزی پزشکان مثل نیتروگلیسیرین اپی نفرین و اسپری های استنشاقی .

 

تکنسین فوریت های پزشکی متوسط

دوره آموزشی EMT-I طوری طراحی شده تا دانش و مهارتهایی را در ابعاد خاصی از مراقبتهای حمایتی پیشرفته (ALS) به افرادی که تعلیم دیده اند و تجربه در ارایه مراقبت اورژانسی به عنوان تکنسین فوریت های پزشکی پایه دارند بیفزاید. این مهارتهای بیشتر شامل تزریقات وریدی ‌تفسیر ریتم های قلبی و دفیبریلاسیون انتوباسیون داخل تراشه از طریق دهان و دانش و مهارت لازم برای استفاده از داروها است.

 

تکنسین فوریت های پزشکی پارامدیک –EMT

دوره آموزش فشرده EMT-P طوری طراحی شده که بطور قابل ملاحظه ای دانش و مهارتهای اولیه را افزایش می دهد و میزان زیادی ازمهارتهای مراقبت حمایتی پیشرفته (ALS) را در بر میگیرد

 منبع :

کتاب جامع اورژانس های طبی پیش بیمارستانی

مشخصات کتاب اورژانس های طبی پیش بیمارستانی
مشخصات کتاب اورژانس های طبی پیش بیمارستانی

مطلب پیشنهادی

کمکهای اولیه در آسیبهای ورزشی

کمک های اولیه در آسیب های ورزشی

بروز صدمات و حوادث در ورزش امری اجتناب ناپذیر است و همواره ورزشکار در معرض …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *